نقد و تفسیر قانون

 

                     بررسی اجمالی تعارضات اصول

                 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

                                         ( قسمت دوم )

 

 

                            

 

 

3)تعارض اصل 23 قانون اساسی از یک طرف با اصول 12 و 13 و 19 قانون اساسی از طرف دیگر :

اصل 23 قانون اساسی اشعار می دارد : (( تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ کس را نمی توان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد )) . اصل 23 قانون اساسی بیان کننده اصلی مهم آزادی عقیده است . این اصل تقریبا در تمام دنیا پذیرفته شده است . مذهب و دین از نمونه های بارز عقیده هستند . لذا طبق اصل آزادی عقیده ( اصل 23 ) ، آزادی مذهب نیز باید پذیرفته شده باشد . در حالی که طبق اصول 12 ، 13 و 19 قانون اساسی آزادی مذهب به طور کامل پذیرفته نشده است . اولا اصل 12 قانون اساسی با اعلام دین رسمی کشور ( اسلام و مذهب جعفری اثنی عشری ) و غیر قابل تغییر بودن آن ( الی الابد ) آزادی مذهب را به طور کامل نپذیرفته است . ثانیا اصل 13 قانون اساسی ادیان زرتشتی ، کلیمی و مسیحی را به عنوان تنها اقلیتهای دینی شناخته که در حدود قانون در انجام مراسم دینی و مذهبی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی بر طبق آئین خود عمل می کنند . ثا لثا اصل 19 قانون اساسی  تصریح دارد : (( مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند ، از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ ، نژاد ، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود )) . لذا بر عکس اعلامیه جهانی حقوق بشر از جنس و مذهب نامی برده نشده است و در حقیقت تساوی حقوق افرادی که مذاهب مختلف و متفاوتی دارند ، در هاله ای از ابهام به سر می برد . پس بنابراین در قانون اساسی این تعارض مشاهده می شود که از یک طرف آزادی عقیده بدون هیچ قید و شرط پذیرفته شده و داشتن عقیده خاص سبب امتیاز نخواهد شد و از طرف دیگر آزادی مذهب به عنوان یک مسئله عقیدتی به طور کامل پذیرفته نشده است .