اشعار حقوقی

 

          عدالت و دادگستری در شعر پارسی

 

                 

             

 

 

              به  نام  خداوند  داد  و  خرد

 

                                     که  بیداد گر را  به  آتش  برد

 

 

            هر آن کس ستم،پیشه خویش کرد

                        

                                    به دست کسان،تیغ و یا نیش کرد

 

 

            سیه رو بود نزد دادار ، او

 

                                    بماند ز عادل ، چه ؟  نام  نکو

 

 

            عدل  باشد  پاسبان  گام ها

 

                                    نی به شب چوبک زنان بر بام ها

                                                                      

 

اشعار حقوقی

 

          عدالت و دادگستری در شعر پارسی

                         

                  

 

                 هر آن کس که راهش ، ره داد شد

                                     به گفتار نیکو ، چو همزاد شد

 

                ستم را بزد تیر و شمشیر و تیغ

                                    دو  گیتی ، دلش را  دو آباد  شد

                                                          ( سعید یغمایی )

 

              داد خواها نش گرفته  راه ها

                                  راه خوابش بسته شبها ، آه ها

 

              خسبد اما خواب راحتش نیستش

                                دل دمی خالی ز فکرت ، نیستش

                                                   ( ملا احمد نراقی )

 

اشعار حقوقی

 

         عدالت و دادگستری در شعر پارسی 

 

 

                          

 

           هر مملکتی در این جهان آباد است

                                    آبادیش از پرتو عدل و داد است

                                                                ( فرخی یزدی ) 

 

 

            کمتر شود از حادثه ، ویران و خراب

                                   هر مملکتی که بیشتر آزاد است

                                                               ( فرخی یزدی )

 

          

           داد  کن  از  همت  مردم  بترس

                                 نیم  شب  از  تیر  تظلم  بترس

                                                             ( نظامی گنجوی ) 

 

 

         دادگری  شرط  جهان داری است

                            شرط  جهان بین که ستمکاری است

                                                            ( نظامی گنجوی )

         

اشعار حقوقی

       

         عدالت و دادگستری در شعر پارسی 

 

                               

 

            عدل وضع نعمتی در موضعش

                                 نی به هر بیخی که باشد آبکش

                                                                   ( مولوی ) 

            ظلم چبود؟ وضع در نا موضعی

                                که  نباشد  جز  بلا  را  منبعی

                                                                  ( مولوی )

              ظلم چبود ؟ آب  ده اشجار را

                              ظلم چبود ؟ آب دادن ، خار را

                                                                 ( مولوی ) 
 

          گردون عقل از هنر آزاد نیست

                            هیچ  چیز خوبتر از داد  نیست

                                                          ( نظامی گنجوی ) 

اشعار حقوقی

         

          عدالت و دادگستری در شعر پارسی 

                                                
                                   

 

              به  نام  خداوند  بیداد کش

                              که گیتی ازاو سربلند ست و خوش 

 

             یکی نام او دادگستر بود

                                 سر آغاز هر گفت  و دفتر بود  

  

             هرکجا عدل روی بنموده است

                               نعمت اندر جهان بیفزوده است  

 

             هرکجا ظلم رخت افکنده است

                              مملکت را  ز بیخ  برکنده است 

          

اشعار حقوقی

         

           عدالت و دادگستری در شعر پارسی

 

             

    

         به داد کوش و به شب خسب ایمن از همه بد 

                                که مرد بیداد از همه  بد  بود  بیدار 

                                                        ( ابوحنیفه اسکافی ، تاریخ بیهقی ) 

 

          چنان خسب کاید فغانت به گوش

                                    اگر دادخواهی  بر آرد  خروش 

                                                                                 ( سعدی ) 

 

          ز گوش پنبه برون آرو داد خلق  بده  

                                   وگر تو ندهی داد،روز دادی هست 

                                                                                                    ( سعدی ) 

 

          بکرد با تن خود هر چه کرد از انصاف  

                                همین  قیاس بکن گر کسی کند  بیداد   

                                                                                ( سعدی ) 

اشعار حقوقی

                         

 

                               عدالت و دادگستری در شعر پارسی

   

                            گر ایمن کنی مردمان را به داد

                                                   خود ایمن بخسبی و از داد شاد

                                                                                            (فردوسی)

 

                                 بد کن به عدو دادگرا تا بتوانی

                                                   نیک است هر آن بد که به بیدادگرآید

                                                                                             (قاآنی)

 

                                       داد کن کز ستم به درد رسی

                                                   در جهان این سخن،پدیداراست

                                                                                           (ناصر خسرو)

 

                                       بترس ز آه دل بینواکه روز جزا

                                                  تظلم آورد و از تو داد بستاند

                                                                                           (سعدی)